Text and image led display on KPN communication building Rotterdam.
SCREAM Animation on 21 x 42 pixels/leds.

SCREAM texts on buiding:
Quest for Statements of Rotterdam citizens on:
‘fear experiences in Rotterdam public spaces, and send these to our central address: This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it

Part of Inviting Horror, http://www.invitinghorror.org

‘Tangent Fear’ series of V2_Institute for Unstable Media Rotterdam

SCREAM 2006 is part of KPN communication building animation collection

WWW.TELETRUSTLAB.NET

Do you need to see my eyes to trust me?

TELE_TRUST creates an engaging agora, researching new parameters for online trust. While in our changing social eco-system we increasingly demand transparency, we cover our vulnerable bodies with personal communication technology. In a visual, poetic way, TELE_TRUST researches contemporary emotional and social tension between visibility, privacy and trust.

Project description:
TELE_TRUST takes place in dynamic public spaces, like train stations, museums, and festivals, where the audience participates in a networked performance & installation.

Everyone can wear a data-veil. The audience can put on a data-veil that functions as a second skin, a membrane, for scanning a networking body experience. The data-veil is a full-body covering garment, combining visual elements from both eastern and western traditions; inspired by a monks’ habit, a burqa and Darth Vader; and ‘trustworthy’ business suits.

The data-veil is interactive. With flexible touch sensors woven into the smart fabric, the wearer’s body becomes a wireless tangible interface allowing connection with an online audience.

Who is watching you now? Around the data-veil, the audience connects with the wearer by Iphone. When touching their Iphone screen, they can unveil the wearers’ face online - and share via real time audio: emotions of trust.

Audience members meet each other in an intimate body experience to exchange stories about: Am I here with you? Who is watching who? Who is controlling who? And in whose body?

TELE_TRUST offers a tangible body interface for scanning online trust.

User generated content of texts and portraits is on www.TELETRUSTlab.net.

TELE_TRUST Shows 2009/2010:

BNMI Canada; De WaagSociety for Old&New Media; ADA-network New Zealand; De Balie-Electrosmog Amsterdam; V2_Institute Rotterdam; Sonic-ActsXlll; Gasthuis Amsterdam, Lumineus Amersfoort; Tschumi-Pavillion Groningen, Exposorium Vrije Universiteit Amsterdam.

With generous support of:

Mondriaan Foundation Interregeling; Mondriaan Foundation international art presentation; AFK Amsterdam; V2_Institute, BNMI Canada.

AM I SAFE WITH YOU?

StalkShow deals with the threat of insecurity and isolation in public spaces. It is a response to the desire to control situations and eliminate violence:
‘What is rejected and refused in the symbolic order reappears in reality. Specters, ghosts and phantoms haunt the world.’ 1).

PROJECT DESCRIPTION:

A performer carries a backpack, containing a laptop with a touch screen. It is a wearable billboard, on which a webcam is attached. The webcam records the face of the user of the touch screen. Individual audience members are invited to touch the screen and navigate through an archive of statements about the threat of insecurity and isolation.

By webcam and wireless connection, the live video portrait appears behind the statements on a large projection screen in the same public space.

The user sees himself 'watching' through a text-window. He 'watches' through a visual, technically created, social-psychological frame of mind which seems to have a life of its own. The statements of other people are linked to his personally rendered image: statements about insecurity and isolation that do not seem controllable. An ‘observing' face gazes down on the observing audience.

The StalkShow’s TEXTS derive from agora-phobia-digitalis.org 3) where Lancel and Maat invite people living isolated, like a prisoner, a nun, an asylum seeker, a digipersona, to make statements about: 'personal strategies to deal with social spaces’. By touching the screen a menu appears, through which the participant of the StalkShow can identify with the prisoner, the digipersona, or other.

By navigating through their statements, the user shows a personal montage of social strategies; making these visible on the large projection screen. The statements are connected within a hypertext related structure.

TOUCH ME INTERACTION:

When touching the screen the user starts a tangible relation with the back of a stranger carrying the billboard. He enters the intimacy of the vulnerable body of the stranger. Generating alertness, attraction or repulsion, the intimacy of the body plays a compelling role in the interface. The unexpected encounter with the mobile billboard and the navigation through the texts offer a confronting relation with the surrounding audience. The resulting interactivity is location- and context- specific.

MEDIA AND PUBLIC SPACE:

The StalkShow shows statements referring to slogans used in media-communication. They expose experiences and feelings of insecurity which are dominant in mainstream media, like on television and in newspapers. Through the Stalkshow Lancel and Maat aim to amplify these feelings to an extreme to be re-experienced and re-interpreted in the urban public space. In doing so the relativity of these feelings has the chance to be revealed.

STALKER:

In the StalkShow the other is absent, replaced by projections. Both cherished and threatening projections represent fear and desire for the other, haunt the mind like a STALKER 2).

StalkShow invites the audience to ‘infiltrate’ a public space, like train stations, museums, squares, airports; and provide the alleged threat with a personal face and interpretive space, to show both its horror and its beauty.

Lancel and Maat create meeting places in which they research connections between social experiences in the virtual and in the physical space.

01. From:‘ ‘CTRL SPACE’, Peter Weibel on Jacques Lacan
02. Refering to Julia Kristeva in ‘Powers of horror’.
03. agora-phobia-digitalis.org interactive project since 2000

Presentations StalkShow:

2008
Urbanscreens 08, Melbourne Australia, curator Mirjam Struppek
Ceac xiamen 08 Xiamen China
2007
ArtCenter Nabi Seoul, Korea P.Art.Y festival Seoul curators Roh Soh-Yeong, Dooeun Chio
Art and Science Exhibition and Symposium Beijing, China
Science and Art Expo Shanghai, China Millenium Museum Beijing, China
2006
‘Outvideo 06’ ArtInPro Moscow & Yekaterinburg, Russia, curator Arseny Sergeyev
Smart Project Space Amsterdam, Netherlands ‘Tresholding’, curator Alice Smiths
Festival ‘Stad als Film’Schiedam, Netherlands, curator Martijn Verhoeven
DasArts Amsterdam, Netherlands
2005
Beijing new Media Arts exhibition and symposium China, curator Alex Adriaansens
Urban Screens 05 Symposium, Stedelijk Museum Amsterdam, curators Geert Lovink, Mirjam Struppek, Jeroen Boomgaard
2004
ISEA 04 Helsinki, Finland
Kiasma Museum Helsinki, Finland
E culture-Fair Virtual Platform / V2_LAB for Unstable MediaRotterdam, Netherlands
Hong Kong Arts Center Hong Kong, China
IVFA Independent Video and Film Festival, curators Connie Lam, Teresa Kwong, Isaac Leung

Support from:
Stalkshow has been developed in collaboration with V2_Lab.

Thanks to: Fund for Visual Art, design and Architecture (NL), Mondriaan Foundation, Amsterdam Fund for the Art,
Fund for Performance Art, Kiasma Museum, [Nes]theaters Amsterdam, Foundation DasArts, SSAS, Dutch Embassies in Helsinki, Hong Kong, Moscow and China.

Thanks to:

Josephine Bosma, Mart van Bree, Günther Heeg, Steven Kovats, Anne Nigten, Jellichje Reijnders, Alice Smits, Robert Steijn, Alfred Rademakers.

Entering The Paranoid Panopticum you will run across your own fixation on control. While you will be able to control the visual by mirror and video- projection, a shift in the perception of reality takes place. Controlling changes into fear of being controlled, maximizing control becomes its own threat. In the Paranoid Panopticum you are haunted by your own mirrored projections. You can play with your own projection in a paradox based on the myth of Echo, Narcissus and his mirrored image. At the moment where Narcissus commits suicide, the mirrored image of the visitor is ‘suicided’. At this point the story starts over again.

The text in the installation is based on an Echo play (1923) by Alfred Kreijmborg. The lines of the characters in the play are spoken by Viviane de Muynck and Hermen Maat. The visual appearances of Echo and Narcissus are alternately played by the mirrored projections of the visitor and actress Viviane de Muynck.

In the installation the visitor is haunted by his own, mirrored projections. These projections start a dialogue with the pre-recorded images and texts of an actress and a male voice. This dialogue reflects on ones self-image and is based on the story of Echo and Narcissus. The multiplication of this image through the visual control possibilities of the mirror, live and semi-live video projection alienates the visitor from his own self(image). When the (projected) visitor meets the (projected) actress, he is confronted with his own fixation on control: Who am I? Who do I meet? How am I manipulated? With what image outside myself can I identify? These thoughts become part of the projected video image. At the same time the work shows the surprised the visitor a painterly video-portrait, in which the image of himself meets the image of the actress. The installation consists of a non-transparent privalite-glass, 1 meter high 3 meter long, which can change into a mirror. Opposite this wall there is a projection-screen. The spectator walks in-between the projectionscreen and the mirror. The mirror is permeable from behind so a video camera can record the spectator. This recorded image is projected on the screen opposite the mirror. As a consequence you see yourself looking over your own shoulder in the mirror. On the projection-screen the recorded images of the visitor are played back.

These images are digitally 'live' added in a story played by Viviane de Muynck and the Visitor.

De bezoeker wordt in de installatie achtervolgd door zijn eigen, gespiegelde projecties, die binnen de geprojecteerde ruimte een dialoog aangaan met vooraf opgenomen beelden en tekst van een actrice. Deze dialoog gaat over het zelfbeeld en is gebaseerd op de mythe van Echo en Narcissus. De verdubbeling en veelvoud van het zelfbeeld middels visuele controlemogelijkheden van spiegel, live en semi-live videoprojectie vervreemden de bezoeker van het eigen zelfbeeld. Wanneer de (geprojecteerde) bezoeker een ontmoeting aangaat met de geprojecteerde actrice, confronteert dit met de eigen fixatie op controle: Wie ben ik? En wie ontmoet wie? Wordt ik gemanipuleerd? Met welk beeld buiten mijzelf ik me kan identificeren? Deze gedachten worden onderdeel van het geprojecteerde videobeeld.Tegelijkertijd toon ik aan de gedesoriënteerde en verwonderde blik de schoonheid van een schilderachtig videoportret, waarin het beeld van de kijker en de actrice elkaar ontmoeten.

Credits:

Produced at V2_lab Rotterdam in collaboration with ZKM Karlsruhe

Software design: Carlo Prelz, Aadjan van der Helm.

Thanks to:

Viviane de Muynck

Jeffrey Shaw.

The Paranoid Panopticum is funded by:

The Netherlands Foundation for Visual Arts, Architecture and Design

Amsterdam Fund for the Arts

Zentrum für Kunst und Medientechnologie Karlsruhe (ZKM)

De interactieve installatie Paranoid Panopticum is aangekocht door het ZKM en staat daar momenteel in de tentoonstelling : Meisterwerke ause der Collection.

The interactive installation Paranoid Panopticum (2000) is purchased by the ZKM Karlsruhe and was on display in the exhibition: Meisterwerke aus der Collection.

FloatScanner is a play with two participants:

A participant is invited to make a journey on the canals of the city with a blacked out boat. He lies on a waterbed in a tent. The waterbed reacts on the movements of the boat, the effect is disorientation. For the perception of what is happening outside one is depending on a surveillance camera mounted outside on the boat. The images of the surveillance camera are projected above his head on a projection screen. These images are mixed with what a surveillance camera inside the boat scans; his own body. Thus finding yourself in a closed of space, observing yourself floating in the mediated surrounding of the boat. The body is transferred in to a mediated reality, in which it can float.

The physical experience is detached from the rational understanding of the surrounding. FloatScanner plays with the floating apart of these two worlds, thus making the participant lose more and more control on his surrounding and himself. The identification with a self-center which generates meaning to the world a round us evaporates, disappears.

Floating away on a waterbed, who doesn’t want that? FloatScanner gives you the opportunity; it scans and re-projects your surroundings, while you float away from the shore. But how reliable is this information if your journey is depending on the manipulations of a visitor on the shore? Are you still in control of what you see and experience, while you float away?

FloatScanner is an interactive installation. It explores mechanisms of manipulation and submission in the domain of wireless communication.

Floatscanner in Groningen:

Manipulation from the shore:

The process of detachment is manipulated from the shore by a second participant. Images of the surveillance camera’s are send to the shore, manipulated by participant 2 and sent back. This makes the surveillance camera images even more surreal. For the manipulation the second participant has several scenario’s at his disposal.

Lying on the waterbed of boat participant 1 can manipulate the 3 videolayers in the image with a joystick. During the approximately ten minutes trip, both camera's scan the surrounding of the boat and the body of participant 1, thus uncovering meticulous the process of detachment of the body and the surrounding. FloatScanner scans the process of detachment and boundlessness.

FLOATSCANNER INSIDE

FLOATSCANNER PROJECTION TOUCHSCREEN:

Leisure activities have become one of the mayor economic forces, a force that penetrates different levels in our lives. Simultaneously with leisure activities a control-economy became a force that gives direction to the way we live. As with leisure activities these forces determine the way we design our public space. People are looking for new experiences as leisure activities, with the consequence that city-centers change into controlled ‘fairground attractions’.

Presentations:

Groningen Bubble/NP3: June 2003

Amsterdam Scheepvaart Museum: May 2004

Bremen CulturZentrum Schlachthof: June 2004

In collaboration with Karen Lancel

Robert Steijn, Malijn Maat, www.Scholtenswerkplek.nl, Maritska Witte, Arjen Lancel, Martijn Veldhoen, Peter Bogers, Erwin Slegers, NP3/platformgras/ax710.

Soft- and Hardware development V2_lab: Anne Nigten, Artem Baguinski, Simon de Bakker, Stock

Production: Hermen Maat, Karen Lancel

Floatscanner is supported by Amsterdam Fund for the Arts & V2_lab Rotterdam. Hermen Maat is supported by Netherlands Foundation for Visual Arts, Design and Architecture.

What is a safe place for you?
How would you describe an unsafe place?
When and where do you feel isolated?
How do you control your space?

Agora Phobia (digitalis) is a mobile monument for ‘public isolation’. Traveling in city public spaces it questions mental images and strategies for being (un)safe and isolated; and connects social experiences in both the physical and the virtual space.

Agora Phobia (digitalis) invites you in a semi-transparent, inflatable Isolation Pillar, in crowded city public spaces. Inside the Isolation Pillar one feels safe within an intimate space; and at the same time, lacking control over the outside, one feels vulnerable. Agora Phobia (digitalis) provides for an isolated communication space in which notions of being inside and being outside are reversible. In the Isolation Pillar is an online computer. You are invited to participate in an internet-dialogue, to chat with someone who lives isolated somewhere else, such as someone who has been living in prison, someone who lives in a cloister, someone living illegally in the city, a digi-persona, someone suffering from agoraphobia. Your participation in the chat will be published on www.agora-phobia-digitalis.org and become part of an archive of chat-sheets, performances and installations. The website also offers the opportunity to participate at home by monologue.

Agora Phobia (digitalis) shows:
Eyebeam New York USA, curator Benjamin Weil
Villette Numerique Paris France, curator Benjamin Weil.
SKOR / City of Utrecht, NL - Exhibition: Parasite Paradise.
Artfair and Podewil Berlin, curator Wilhelm Grosz.
MUU Galleria Helsinki Finland - Exhibition: 'Direct exposure'.
Volkskrant.nl/oog, curator Nannette Hoogslag.
De Appel Amsterdam NL, curator Zdenka Badovinac - Exhibition: 'Unlimited.nl#3'.
Stedelijk Museum Amsterdam NL - Exhibition 'Municipal Acquisitions'.
Foundation DasArts.
CBK Amsterdam, curator: Maryla Nienhuis.

In collaboration with:
Rens Bouma / imaginAiR - design inflatable; Robert Steijn; Jellichje Reijnders.

Supported by:
Mondriaanfoundation, Amsterdam Fund for the Arts, Fund for Art design and Architecture, National Fund for the Performing Arts, Foundation DasArts, Prince Bernhard Culture Fund, Berliner Kulturveranstaltungs-GmbH Berlin, [NES]theaters, the Dutch Ambassy in Germany and Paris; Dutch consulat in New York (USA). Website hosting donated by Driebit Amsterdam, www.driebit.nl

Interactive Video and RFID installation

Straitjacket Embrace! deals with experiences of fear and desire for the other in contemporary public spaces. In our networked society the public space is no longer a space we can leave or exclude. Through mobile technologies – like mobile phone, RFID – the controlling gaze of public space is everywhere; in our private homes, our beds, and even in our bodies. Lancel and Maat research the networked gaze as a ‘participatory panopticon’. They explore the personal gaze and individual narratives of the connected body; the way we meet and embrace.

For Straitjacket Embrace! Lancel and Maat designed a ‘fictional public space’ with an interactive straitjacket as interface. Here they invite their audience. The interactive traitjacket is wearable, like a second skin, and provides the wearer with both the experience of play and a phobic ‘self-surveillance system’. The space around the straitjacket is sonically created around audible stories, while visually creating a surrealistic panopticon. In their straitjacket Lancel and Maat turn a hidden RFID control system upside down into a private play-zone for your own body.

On RFID control technology

For the interactive straitjacket Lancel and Maat use 'invisible technology' called RFID (radio frequency identification). RFID is a system that uses tiny little chip-with-sensors, RFID tags, that provide objects each with an unique identity. RFID creates a wireless network, nowadays used for (product) control and logistics. Through RFID, anonymous strangers can ‘trace’ your private life wherever you go without you ever knowing it. Today these tiny little RFID tags can be found almost everywhere – in our mobile phones, under the skin of our pats, in bracelets and anklets worn by people in prison.

How does the straitjacket work?

The Straitjacket hangs from the ceiling surrounded by camera's, audio feed and video projections. You are invited to put the straitjacket on and find both it’s enclosing functionality as well it’s natural invitation ‘to embrace yourself’. Through touching the straitjacket, your body becomes an interface. Invisibly in the front of the jacket Lancel and Maat placed not one unique RFID tagbut a hundred of them for you to play with. You 'trace' yourself by putting both your arms in the jacket and embracing yourself; by a smart hidden little RFID reader invisibly attached to your hand in the jacket, to ‘read’ the RFID tags. By softly caressing yourself the RFID tags open their information for you.

- Left hand - With your left hand you activate projected live video images of yourself on the screens surrounding you. The images are generated by multiple cameras from different angles, connected to the RFID tags. Relating to each RFID tag, you manipulate these cameras, creating a surveillance system or Panopticon turned mad.

While playing in the privacy of the straitjacket your image on the screens is mixed with live video feeds of an audience gazing at you from public space. Your video image is simultaneously presented on a screen in the museum entrance hall. Here ‘you’ gaze at the audience – and the audience gazes back, at both your exclusive situation as well as at their own reactions.

- Right hand - Your right hand turns your body into a multi-channel radio-archive.

Your body seems to contain intimate whispering voices of different people telling stories about trying to be safe in public space by being invisible and uncontrollable. For these stories Lancel and Maat had interviews with people who in some way feel excluded from the public space, like people living illegally in the city, prisoners, refugees and people dealing with mental health issues. The main question was: 'what is a safe place for you in public space?'

The interviews lead to personal and intimate stories about the (im)possibility of creating an own safe place, and the often total dependency for this on strangers. In StraitJacket Embrace! your body contains a mediated memory for these stories on public space experiences.

Straitjacket Embrace! is both a self-surveillance system and a tool for storytelling; creating an audio-visual, immersiveenvironment through embracing yourself.

Are you safe with me NOW

In Explosive Jacket we research ‘the body as a memory archive’, in a mediated environment. How are mediated experiences(like 9/11) stored in our private bodies? How does this influence our social interaction – crossing boundaries of intimacy? In Explosive Jacket the body is mediating between the audience and ‘explosive’, online memories. The audience is invited in dynamic public spaces to play with these physical, mediated memories and the suspense they create; and show both their horror and their beauty.

Photo's Cross Media Week: PICNIC '06

Performance / installation:

Explosive Jacket is a wearable, interactive performance installation. The actual jacket can be touched or caressed by the visitor through mobile telephone NOKIA 3220 - RFID, activating a 'Touch-Body Extension' in the performance. Through the RFID technology, the Explosive Jacket is wirelessly networked to a public generated net archive of mediated ‘explosions’. Through body touching and immediate appearance on screen and audio tube, Explosive Jacket creates an immersive, explosive environment.

By touching the Jacket, one can activate images of explosions; 9/11, a meteor crash, a suicide bombing, images of test explosions in the dessert appear around the visitors on projection screens. Explosive Jacket shows mediated explosions, which we remember collectively from television replay, surveillance footage, docu-drama, newspaper articles  and personal websites. These images are repeated and remade, inadvertently creating a 'more real' mediated 'here and now'. In Explosive Jacket the body becomes an interface for showing every body as potentially ‘explosive’.

Body as an interface

A visitor wearing the Jacket plays with a visitor touching the jacket. When touching the Jacket, the user starts a tactile relation with the intimate, vulnerable body of a stranger. Generating alertness, attraction or repulsion, the intimacy of the body plays a compelling role in the interface. The perversity of a tender physical caressing, which is generating destructive explosions, questions boundaries of intimacy in a public space of suspense. When locating a tag on the body, both mobile phone and Jacket tremble – immediately followed by surrounding explosions; through sound and on screens.

Public generated net archive

Explosive Jacket invites the audience to add movies of explosions to its collection in the online database. In this way, ‘explosive’ images and stories will flow through a body. The body mediates collective, online generated, explosions. To create the online movies, participants find dramaturgical parameters (time, space, tension) online.

Public Space

Explosive Jacket functions as a second skin, which the audience temporary inhabits; relating to an interactive, ambient, virtual environment. Intertwined in a changing interplay of social roles in public space, the user searches for explosions on the body. The unexpected encounter with this physical navigation and the explosive sound and image offer a confronting relation with the surrounding audience.

example of video's triggered when touching Explosive Jacket.

Photo's Cross Media Week: PICNIC '06

Projection Screens

In Explosive Jacket we use context specific screens, such as projection screens or

public (LED) screens. Indoor Art Space presentations:

2 semi transparent screens of 3x4 meters; standing (mirroring) on floor.

Presentations Explosive Jacket:

2007 Mediamatic Salon Amsterdam.

Nabi Art Center in Seoul (Korea) (conditional).

Fashion Institute / Diana Krabbendam: Fashion Event.

Specially developed format in collaboration with Moroccan students, living in De Baarsjes Amsterdam;

discussing the (cultural) implications of touching, gender, image.

Development of a spatial / international network of interacting Explosive Jackets.

2006 Cross Media Week, Amsterdam

With support from:

Fund for Visual Arts, Design and Architecture, Cross Media Week 06 Amsterdam, Mediamatic (Amsterdam), De Waag, Society for Old and New Media (Amsterdam).

Thanks to:

Anne Nigten and Stephen Kovats (V2), Rob Kranenburg (Virtueel Platform), Klaas Kuitenbrouwer (Mediamatic), Marnix Rijnart (HKU), Erwin Slegers (Designer), Mirjam Struppek (Urban Screens), Robert Jan Smit (lab) en Steven Jouwersma (Frank Mohr Institute), Maritska Witte (Frascati /Nes theatres)

Short description of artwork Karen Lancel & Hermen Maat:

What is a safe place? Lancel and Maat deal with the threat of insecurity and isolation inpublic spaces. Their work is a response to the desire to control situations and eliminate violence: ‘What is rejected and refused in the symbolic order reappears in reality. Specters, ghosts and phantoms haunt the world.’1)

Lancel and Maat inquire the changing perception of the public space and notions of community. In this context they research the relation between individual identity and social

structures; inviting the audience in concepts for meeting places. ‘How do media and new communication technologies change our contact with others?’ Using electronic communication devices Lancel and Maat experiment with new artforms for social cohesion; connecting social experiences in the virtual and the physical space. In their performances and installations Lancel and Maat use a combination of online and offline media (internet, live TV, video feedback, RFID, WIFI, newspaper, cd-rom, web-archive) in which they invite the audience to participate.

Lancel and Maat show their performances and installationsin public spaces like train stations, museums, squares, airports. Here they invite the audience to ‘infiltrate’ a public space and provide the alleged threat with a personal face and interpretive space, to show

both its horror and its beauty.

01.Peter Weibel on Lacan, in: CTRLspace/ZKM)

Selection International shows:

ZKM Karlsruhe (Germany) Second new media Art Exhibition 05 – Symposium Millennium Art Museum, Beijing (China) V2_Institute for Unstable media (NL) Ars Electronica (AU) ISEA 04 (Inter Society Electronic Arts) and Kiasma Museum Helsinki (Finland) Transmediale Berlin (Germany) Eyebeam New York (USA) Biennale Villette Numerique Paris, (France) VideoTage / Hong Kong Arts center / IFVA 06 (China) ArtInPro Moscow (Russia) Podewil Berlin (Germany) Artfair Artforum Berlin (Germany) De Appel Amsterdam (NL) SKOR (Foundation Art in Public Space, NL) Kunstgebouw (Art in Public Space) Stedelijk Museum Amsterdam (NL) Stedelijk Museum Bureau Amsterdam (NL)

A TEMPORARY LIBRARY Karen Lancel in samenwerking met Hermen Maat 1998

Voorjaar 1998 werd ik uitgenodigd door National museum Zadar, in samenwerking met kunstenaars / curatoren Sandra Sterle en Dan Oki. De vraag was om de inwoners van Zadar te betrekken bij een project, dat in gaat op de historie van de City Loggia, een laat middeleeuws gebouw aan het centrale plein.

Zadar ligt aan de kust en is in de Tweede Wereldoorlog zwaar onder vuur genomen. In de laatste oorlog hebben vele inwoners drie jaar lang in kelders geleefd.

Bij navraag werd me duidelijk, dat men buitenlandse kunstenaars uitnodigt om ‘in de toekomst te kijken’ – maar niet dat deze kunstenaars de oorlog opnieuw aankaarten. Ik wilde daar respect voor tonen, maar tegelijkertijd wil ik als kunstenaar een manier vinden om binnen de kunst een gebaar te maken naar het overleven; voor, tijdens of na een oorlog. Ik zocht een manier om het onderwerp ‘oorlog' te vermijden, maar er met een omweg toch over te spreken.

De City Loggia kreeg in 1885 de bestemming van een openbare bibliotheek. Tijdens de tweede wereldoorlog werd die bibliotheek er weggehaald om in veiligheid te brengen. Na de oorlog werd zij gehuisvest een paar straten verder. Deze behuizing met daarin de bibliotheek werd in de laatste oorlog zwaar gebombardeerd. Momenteel is er een internationale actie gaande om boeken aan Zadar te doneren.

Voor mij is het lezen een koesteren van boeken en verhalen een manier om moeilijke tijden te overleven. In deze periode was ik zelf net bezig om mijn eige bibliotheek, die voor een verbouwing maandenlang in dozen had gezeten, weer uit te pakken. Het trof me, hoezeer elk boek dat ik in mijn hand nam, me onmiddelijk naar binnen zoog, en me herinnerde aan de beelden en verhalen die er in verborgen lagen. Ik besloot in de City Loggia een `Tijdelijke Bibliotheek' te organiseren. Tijdelijk, passerend in de tijd, met boeken zwevend in de hand juist wanneer je er naar reikt. Een collectie van boeken, verhalen, die altijd bestaat - ook als de bibliotheek vernietigd wordt.

Het museum bracht me via de universiteit in contact met een tolk. Samen spraken we, zij in 't Kroatisch en ik in 't Engels, een week lang met mensen in Zadar. We vroegen, of zij voor `n twee weken durende tentoonstelling hun favoriete boek wilden meebrengen, `as an attempt to make a library of stories and parts of stories, that one treasures in the heart to survive.' We vroegen ook of zij hun favoriete passage erin tijdens de opening wilden voorlezen.

Na een week brachten vijftig mensen een boek mee. Soms één boek per twee personen, want boeken zijn duur in Zadar. We hingen de boeken op, zodat ze in de ruimte zweefden, op ooghoogte van de eigenaar: kinderen lager, volwassenen hoger. Ze hingen geopend bij de persoonlijk uitgekozen passage.

Tijdens de tentoonstelling lieten mensen elkaar hun boeken zien, en bladerden nieuwsgierig door andermans uitgekozen passages. Tijdens de opening lazen vele boekeigenaars, ook zij, die eerst te verlegen waren, voor. Het was niet de bedoeling een voorlees-moment te maken met een lezer op een podium en luisteraars op een afstandje. Iedereen las door elkaar heen, zijn eigen verhaal alleen hoorbaar voor hemzelf en voor de mensen om hem heen. Er ontstond een gons van verhalen. Soms herinnerde het aan de toren van Babel, zoals ook voormalig Joegoslavië op conflictueuze wijze vele talen sprak. In a Temporary Library ontstond een tijdelijk, vluchtig, prachtig  geluid van individueel hoorbare verhalen.

Bij Artists International Research/AIR

At the show of Maat Netwerken at A.I.R. visitors were recieved by a host.

Together the entred the visitors data in the computer.

The Computer gave every visitor a personal code.

Then a handprint was made together in the dark room.

Darkroom in the exhibitionspace Exhibitionspace with handprints of visitors

At the end of the show visitors got their handprint sent home after being scanned,

they were publicly deleted on local TV directly form the computer.

22 april 2009

Intensie:

Op de rotonde in Maartensdijk staat een lifter met een bord, denkt een automobilist die de rotonde nadert. Neem ik de lifter mee of niet? Als hij dichterbij komt ziet de automobilist dat de lifter geen persoon is, maar een figuur met de uiterlijke kernmerken van een Avatar/fantasiefiguur uit de virtuele wereld. Het is een ‘Digitale Lifter’. In zijn hand houdt hij een bord met daarop het adres van een website, NaarThuis.nu. Waarom staat deze lifter daar en waarom ziet hij er zo uit? Als de nieuwsgierig geworden automobilist thuis de website bezoekt ontdekt hij dat de ‘Digitale Lifter’ een alter ego is voor een van de jongeren van de nabijgelegen OPL/Lijn 5. Op de website staan nog veel meer door jongeren vormgegeven Digitale Lifters’. Op de website vertellen de jongeren waarom ze tot deze verschijningsvorm van hun alter ego zijn gekomen en wat voor hen thuis komen betekent. Op de website wordt het concept van de conflict vermijdende wereld van de automobilist versus de wereld van de jongeren/conflictexperts op heldere wijze toegelicht. Zo komt de automobilist in aanraking met een virtueel personage waar een heel verhaal achter schuilt. Het werpt een ander licht op de realiteit van een “doodgewone rotonde” in Maartensdijk. Door te kiezen voor een ‘Digitale Lifter’ kunnen de jongeren hun verhaal vertellen, zonder dat de OPL of zijzelf rechtstreeks in het centrum van de belangstelling komen te staan.

MAAT NETWERKEN publishes BIOCHEMICAL PORTRAIT

in 'Beurs van Berlage'

01. The finger of the person portrayed is being cleaned and stung for blood.

02. With a pipette the drop of blood is taken from the finger.

03. The drop of blood is analysed.

04. By means of this analyses a portrait is being made, it gives a specific image from You at that specific moment.

05. BIOCHEMICAL PORTRAIT (XEROX)

Concerning the meaning of this analyses

Maat Netwerken has no interest.

So far and yet so close

So close and yet so far

An installation by Hermen Maat:

Software and sound: Hans Kerkhof

Hardware: Rob Linders

Voices/conversations:

Susanne Visser and Roef Ragas

Dawn Mastin Marc Bellamy and Michael Gibbs

The Meetingpoint is an interactive installation meant to be used by two people.

The installation consists of a Video projection part and an Audio section.

Visitors can take places at the two bar stools each end of the table. On both sides they will find a headset with a microphone.

The black box in the middle of the table holds a projection screen; on the screen they will see their own face and the face of the person from the other side of the table, projected upon each other. Because of the small distance between the participants and the good quality of the sound in the headset, they feel very close to each other. The strange character of the video projection on the other hand gives a great feeling of estrangement.

On the table there is a green, a red and a blue luminous button. By pushing the green button one can call up sentences of a recorded conversation. There are two conversations between a male and a female voice. Both have an opposite theme: one conversation is reflecting on our telephone-habits and other social behaviour. The other conversation is very direct; a meeting in a bar, the voices are paying court to each other, one becomes a voyeur . This makes them both ground and disturbance for conversations.

With the red button statements of visitors can be recorded, they are mixed through the previously recorded conversations. Through the participation of the visitor the Meetingpoint becomes a dynamic system. The blue button switches between the Dutch and English recordings. The image is connected with the voices of the visitors. Your portrait will fade in and out, depending on weather you speak.

Photo Performance

Sniper Alley in Sarajevo and Stari Most in Mostar. In wartime life challenging transfers. Now danger is ‘under control’, but invisibly present. Since every Sarejevo inhabitant lives with invisible war images in his memory. Archived in a traumatized body these images are continuously invisibly present. The tourist, the outsider on the photo, has seen it all... through media. He enters a mediated, and therefor bodeyless war-zone; invisibly present. In what kind of ‘zone’ he finds his body?

Photos of Hermen Maat with shaved-out text on the back of his head: Inviting Invisibles. Photo’s Karen Lancel

Hosted by Sarajevo Center for Contemporary Arts pro.ba and Sarajevo Goethe institute

Part of Inviting Horror

http://www.invitinghorror.org

'Der Morder ist der letzte Mensch, der noch Kontakt sucht, wehrend der Rest der Menschheid nur noch auf Rolltreppen aneinander vorbeifarhrt.

In solch einer Welt wird der Mord, der Konflikt zum Statthalter der Humantait.' (Heiner Muller)

Moordenaar / GebarenRap

Originele tekst: Osdorp-Posse/Def.P

Uitvoering/vertaling: Tom Uittenbogert

Tolk: Ellen Lennartz

Video/Concept: Hermen Maat

Gepresenteerd door LazyMarie

in stadsbus van Utrecht tijdens

'Voorbij de zonegrens' zomer 2001

De video toont een portret van een busreiziger die in gebarentaal een interpretatie rapt van 'Moordenaar', een nummer van de rapgroep Osdorp Posse. Met dit portret wil ik het reizende publiek een verbeelding laten maken van hun medereizigers, die je meestal niet eens ziet maar slechts waarneemt.

Een dove busreiziger verbeeld de gedachtes in een medereiziger zijn hoofd. Je krijgt toegang tot de paniek van de persoon die zo rustig naast je zit. Wie zijn die mensen met wie - en langs wie je reist?

In Wall piece we explore the way walls protect, divide or are used as an ordering instrument. Wall piece shows a `moving' wall, exposing a sensible distance between two spaces, two persons. Where are our personal and physical walls?

@ oostelijkhandelskade Wally 1999

Vision and proposal for public art work at Hong Kong Science and Technology Parks

INTRODUCTION:

What kind of public space is the Science and Technology Parks?

It is a private public space. It consists of an indoor space and a park. This public space is connected to Hong Kong; and to a network of Innovation and Technology all over China and worldwide. Who is the audience, who are the visitors, and which community? People with a scientific goal: employees and visitors Visitors with a recreational goal

Vision and plan for Science and Technology Parks:

@ your feet! combining art, media technology and tradition.

@ your feet! offers a meeting place for the continuously growing, world wide innovation and technology related community. It is a seducing, challenging, interactive landmark for the Science and Technology Parks - and its visitors.

VISION:

How does innovative, creative communication work? In our point of view communication is a connection between two or more biological systems. They continuously disturb each other - and recover. Creativity needs ability to explore what is before the moment of recovering. It needs to play with what is NOT (yet) under control; by for example unexpected events, fruitful misunderstanding, or coincidence. @ your feet! explores creative, innovative moments of communication.

LANGUAGE IS A VIRUS FROM OUTER SPACE (William Borroughs, 1981)

@ your feet! invites you in a ‘communication system’. This ‘communication system’ is touch based and language based. It invites you to touch; to explore the experience of meeting by touching in our time of mediated conscience. When you touch it, it shares stories with you. Sometimes you will read stories that seem to have a logic narrative. But more often you will see beauty and inspiration generated by coincidence, disturbance, userus and poetry.

@ your feet! combines art, media technology and tradition.

For the ‘communication system’ we are inspired by traditional Chinese medical practice in which touch and social well being are naturally related: foot reflexology. In foot reflexology the body is treated as a communication system. Pressure, or massage of the foot balances and stimulates this communication physically and psychologically. Specific pressure points relate to reflex zones in the body (concreet, sensibel, Hoe lijnen volgen?)…. We will use foot reflexology as a metaphor for a sculpture and audience interaction. Reflexology connects the tactile, physical world of the FOOT to the ‘invisible’ world inside the body. In @ your feet! we use this traditional method to connect the tactile, physical FOOT to open up a digital, interactive database. The database shows ‘invisible’ memories and stories of the community. It shows the body as a story teller.

PLAN:

@ your feet! is existing of an interactive tactile sculpture; a digital display and audience involvement.

FOOT:

For the ‘communication system’ we propose a sculpture with an accessible, tactile user interface. We will design a gigantic human FOOT, 7 meters long. It lies on the ground, sole up, up to 60 cm high. It’s scale invites you to use it as a large ‘game board’. The form of the FOOT represents a natural FOOT, a traditional sculpture. But soft and sensible. (material: see 1). It breaths soft, tempting artificiality. The user can stimulate the FOOT by touch: by pressure, massage; or by sitting, relaxing or standing on it. When touching the FOOT, your hand feels the rounds, wrinkles and lines of the artificial skin. The skin reacts by soft resistance, sometimes it is vibrating.Hoe lijnen volgen? The color of the FOOT is blue; referring to the digital space. The pressure points are shades of blue: purple and green, lightning up by an artificially generated ‘heart beat’. Stimulation of the FOOT opens up an interactive database, containing personal stories.

Display for the stories:

The stories are displayed on one of the transparent glass façades of the building. We think of the glass facade dividing the café from the outdoor terrace and the park.(location: see 2) The FOOT will be placed nearby on the ground, indoors or outdoors. The user of the FOOT can read the stories. The stories are readable at both sides of the glass facade: at the outside from the park and from the inside in the café. The café is a dynamic meeting place. The audience is invited to read, play and interact with the FOOT and its display. (material: see 3) Touching the FOOT activates the glass façade, the architectural environment. It ‘uploads’ the social environment.

Interface:

The FOOT has a public accessible interface: The ‘skin’ of the Giant FOOT shows several pressure points. (interface: see 4) The pressure points can be stimulated by touching; or by sitting or standing on it. By touching it stories become visible; stories with a logic narrative. The user of the FOOT and the audience can read the stories on the glass façade.

Autoplay:

When not touching the FOOT, the database will continue autoplay. When the database goes autoplay, the stories dissolve; they fall apart in fragments, even words. The database rules by an algorithmic program, which generates different dynamics in the appearance of the texts.

Fragments and words bump into each other, grow, clone. This process generates a growing, morphing, usurious network containing fragments of stories; connecting into unexpected collisions. It continuously shows information, in a coincidental, poetic way: a free zone for creativity.

Stories - Audience involvement:

Involving the audience we will use digital and networked technologies to allow people to participate in the creation of their own stories – to become producers as well as consumers (languages: see 5) We will invite the community of the Science and Technology Parks in the creative process of filling the database with stories. Starting from the Incubator, we develop a continuously growing network, by asking each participant for: a meeting story. ‘Tell us a story about ‘meeting’: this can be a passage of a favorite book, a classic story, an opera, a comic strip. You may memorize a personal meeting: romantic, doing fruitful business, creative, hilarious, philosophic, erotic, tragic or happy. A historical meeting, a recent meeting or a future meeting’.

The stories become part of the database; we will work with an editor.

Visible Network:

@ your feet! shows a large database of stories and fragments of stories. Different cultures with different ways of meeting; and different languages. By showing various points of view, in a morphing, viral, usurious network, we hope to provoke mutual inspiration.

Using electronic communication devices, @ your feet! is a new art form for

social cohesion and meeting place, researching new connections between individuality and community. This work becomes site specific by its users.

1) Material FOOT: It can be made from flexible polyester or polyutherane.

2) Location: Different locations are possible, let us consider this together.

3) Material display: we see diffeent possibilities to realise the display:

• glass facade with LEDS
• glass facade with neon monitors

In the development we appreciate to be in contact with Phillips Lab at HKSP.

4) Pressure Points and Database:

We would appreciate to be in contact with people researching biotechnology and traditional medical practice; for exchange during the development of the representation of the network infrastructure and pressure points as shown on the FOOT.

5) Languages:

Different languages could be used on the display, like Mandarin, Kantonese and English. Let us consider this together.

We will invite students of the Hong Kong Arts Center for a workshop concerning text, meeting and body experience in public space; and to assist us in the project.

This is a proposal developement, production, research.

— In collaboration with Hong Kong Arts Center

— Development software: with V2 LAB for unstable media Rotterdam Netherlands

— assistences Mart van Bree and others preperation time between half year and a year

@ your feet! is a vision and proposal. Because the buildings of th Hong Kong Science and Technologies Parks are monumental, we are convinced a monumental intervention suits here best. However, depending on the available budget, we can develop a suitable scale. We appreciate to make an estimate.

© @ your feet! 2005

Beleving van een rotonde.

‘Amerika is het land waar de snelweg de enige plek is waar de community als geheel

gedragen wordt, waar niemand elkaar ontmoet en iedereen met elkaar in contact staat.’

(Uit: ‘Sidderaal Amerika’ door Jean Baudrillard)

Een rotonde is een plek in wegennetwerk, in een eindeloze, anonieme infrastructuur. Het functioneert als een publieke ruimte met passanten, mensen in transit. In deze functionele publieke ruimte wordt elke mogelijke vorm van wrijving zo veel mogelijk ‘weg-ontworpen’.

Steeds vaker worden onze (semi) publieke ruimtes ontworpen als frictie vrije ruimtes, zero friction zones. In deze zero friction zones wordt je opgenomen in een geregisseerde publieks flow, vaak met camera bewaking. Andere voorbeelden hiervan zijn: vliegvelden als ‘overstap-machines’, het eindeloze netwerk van snelwegen, systemen van op elkaar aansluitende roltrappen, pretparken, shoppingmalls, etc. Zero friction zones zijn ruimtelijke ontwerpen die controle uitdrukken, monumenten voor het ‘weg-ontwerpen van spanning en kwetsbaarheid’. Hoe beleven mensen deze ruimte? Bestaat er zoiets als de ‘sociologie van de zero friction zone?’ De ervaring van een zero friction zone lijkt op de ervaring van een non-place, die de Franse antropoloog Marc Augé bechrijft als: ‘functioneel ontworpen ruimtes waar mensen in transit zijn, waar mensen langs elkaar heen geleid worden en ontmoetingen zoveel mogelijk worden vermeden; waar een gezamenlijke beleving niet plaatsvindt en herinneringen daaraan niet groeien.’

Wij zijn opgegroeid en vertrouwd met zero friction zones, met rotondes, snelwegen en  roltrappen. De zero friction zone kan een geweldige roes opleveren van voortglijden in eindeloze, spanningsloze, op elkaar aangesloten ruimtes. Tegelijkertijd brengt dit vermijden van spanning een grenzeloze vervreemding met zich mee; vervreemding van de omgeving en van sociale ontmoetingen op die plek. En die vervreemding uit zich weer in spanning die steeds extremer zichtbaar wordt in de media, bijvoorbeeld in krant, film, games, televisie; ‘veilig’ op fysieke afstand. We leven in een samenleving waar enerzijds de geweldloze fysieke ruimte, en anderzijds de verbeelding van het geweld in de media, steeds extremer uit elkaar komen te liggen. Hoe krijgen deze verhalen een plek?

In De Digitale Rotonde gebruiken we het anonieme en frictievermijdend ontwerp van de rotonde als plek voor een podium met lokale en persoonlijke verhalen.

Plan: De Digitale Rotonde

De Digitale Rotonde kun je meemaken door de plek te bezoeken. De beleving gaat over de plek en is verbonden aan een media-netwerk, het is een vorm van locative media.

Voor ons wordt de rotonde betekenisvol door de plek te ‘laden’ met verhalen over de ervaring van de rotonde. Verhalen en geschiedenissen over persoonlijke ontmoetingen met de omgeving, met anderen mensen en uit de media, 'ankeren' de plek. Deze verhalen zijn niet zichtbaar, ze leven in de verbeelding en de herinnering; ze zijn onderdeel van hoe je de rotonde als omgeving ervaart.

We benaderen de Rotonde van Maartensdijk als ontmoetingsruimte. De ontmoetingen vinden plaats op twee manieren, die samen een hybride ruimte vormen:

1 — Ontmoeting tussen mensen en verhalen.

2 — Verbinding tussen de plek Rotonde Maartensdijk met een digitaal netwerk.

Op de rotonde maken we ontmoetingen met de Rotonde Bewoners’- de omwonenden en  de gebuikers - beleefbaar. Zodra je de rotonde opdraait per auto of fiets, of in de bushalte zit, ‘ontmoet’ je je mede-bewoners en hun verhalen. Je ontmoet verhalen over de rotonde als no friction zone, over weg-ontworpen spanning en kwetsbaarheid. Dat kan gaan om herinneringen aan historische gebeurtenissen bij de rotonde Maartensdijk, en het kan gaan om herinneringen aan verhalen uit de media. Alle verhalen samen vormen het geheugen van de rotonde.

De rotonde als een speelveld voor ontmoetingen:

Om je uit te nodigen op de rotonde gebruiken we Ontmoetingsborden. Ze staan tussen de verkeersborden en vormen een interventie in het bestaande verkeersbeeld. Ze staan midden op de rotonde, in de bushalte en als fietsbordje. De Ontmoetingsborden midden op de rotonde zijn vormgegeven als ‘website omgeving’, met website-knoppen en de url www.DigitaleRotonde.nl. Deze Ontmoetingsbordenfunctioneren als een frame. De Maartensdijkse rotonde wordt hiermee geframed als website – en het plaatst de gebruikers van de rotonde in een digitale omgeving.

De Ontmoetingsborden nodigen je op verschillende manieren uit. Allereerst stellen ze je midden op de rotonde persoonlijk voor aan de Rotonde-Bewoner van de dag. Elke dag verschijnt de naam van een andere Rotonde-Bewoner op het bord, met voor elke nieuwe dag een specifiek verhaal. De borden nodigen je uit voor een ontmoeting via je mobiele telefoon. Zo kun je verhalen beluisteren van de Rotonde-Bewoners; maar ook jouw verhaal inspreken en aan de Digitale Rotonde database toevoegen. De borden vormen ook een portal, een toegang tot de website www.DigitaleRotonde.nl. Op de website kun je Bewoners en hun verhaal ontmoeten, en een eigen videoportret toevoegen. Op de website komen alle verhalen en videoportretten van alle deelnemers samen: de community van Rotonde Bewoners. Het zijn korte, intense ontmoetingen; die plotseling, als verassing, opkomen en weer verdwijnen, in het niemandsland van de rotonde.

Hoe De Verhalen:

De verhalen over de rotonde worden verzameld in videoportretten, die zijn:

• — 1) beluisterbaar op de rotonde met je telefoon
• — 2) te bezoeken op DigitaleRotonde.nl

1) Verhalen beluisteren op de rotonde:

Op de rotonde vind je Ontmoetingsborden met een telefoonnummer. Met dit nummer bel je naar de database van de website, zo kan je een verhaal luisteren op jouw telefoon. Je luistert naar het verhaal van een ‘rotonde-bewoner’, terwijl je over de rotonde fiets, wandelt of handsfree bellend over de rotonde rijdt; wacht bij het bezinestation of in de bushalte.

2) DigitaleRotonde.nl:

Hier ontmoet je het video portret van de rotonde-bewoners. DigitaleRotonde.nl is een platform en dynamische database voor de videoportretten en verhalen; digitaal gekoppeld aan de rotonde. Wanneer je de website bezoekt ‘ontmoet’ je direct één persoon met zijn of haar verhaal. Dit is elke dag iemand anders. Wanneer je verder gaat, kun je ook de andere videoportretten en verhalen bekijken.

Verzamelen van Videoportretten & Verhalen middels interviews:

We interviewen ongeveer dertig ‘rotonde bewoners’ voor een verhaal/videoportret. Deze video portretten vormen de basis van de database van DigitaleRotonde.nl. Het gaat ons niet om sensationele verhalen maar om de wijze waarop mensen herinneringen en verlangens in de verbeelding met zich meedragen. Omdat je niet lang op of in de nabijheid van een rotonde bent, duren alle verhalen kort; één tot maximaal twee minuten. Het gaat om korte verhalen, soms fragmenten. We willen zoveel mogelijk het directe verhaal beluisterbaar maken, en het monteren beperken. De mensen die we benaderen zijn onderstreept:

1) Verhalen over de gechiedenis van de plek: We interviewen de bewoners van restaurant Het Braadspit en de mensen daar omheen over de geschiedenis van het ontstaan van de rotonde, de dramatische ontwikkelingen die er plaatsvonden en de beeldende fragmenten in dit verhaal. Deze geschiedenis  gaat over: Het historische verkeersgeweld voorafgaand aan het ontstaan van de rotonde bij de familie van restaurant het Braadspit; de actievoerders die ‘als dood’ op de weg zijn gaan liggen om de gemeente-ambtenaren te overtuigen dat er een rotonde moest komen; de NOS journaal dat daar landelijk zijn eigen versie van gemaakt heeft; het gevoel van de Braadspit-bewoner dat de rotonde nu ‘van hem’ is. Voor deze interviews willen we een gezamenlijke dag organiseren in de buurt van de rotonde, zo mogelijk in het restaurant zelf.

2) Auto-portretten We interviewen de jongeren bij het bushokje en mensen die bij de jongeren betrokken zijn. We vragen hen naar hun favoriete scène uit films en games waarin auto’s een rol spelen. Dat kan een romantische road movie zijn, een drive-by-shooting, een kindertekenfim of een one player video game. We vragen ze hun favoriete scène te beschrijven en maken hier een videoportret van. We praten met: jongeren, de busschauffeur, de leraar, de ouders, de politie. Hierover interviewen we ook mensen bij het benzine station: Fietsers-die-wat-komen-kopen, dorpsbewoners, vreemdelingen, zakelijk verkeer, sluip-routers, mensen die werken bij het benzine station. (Bijvoorbeeld, onze persoonlijke favoriet is uit Crash van David Cronenburg: waarin een mooie vrouw zorgt dat ze in een auto ongeluk meemaakt, als in een soort intense paring van auto’s en lichamen. En die van onze zoon Emo is de scene waarin de kleine 101 Dalmatiërs moeten vluchten voor Gruella de Ville en achterop een rijdende vrachtauto moeten springen.) Voor de autoportretten bezoeken we mensen thuis, op hun werk, op school, etc.

Videoportretten & Verhalen zelf oploaden:

Mensen kunnen zelf een video (portret) met favoriete auto scène oploaden op de website of inspreken met hun mobiele telefoon.

— Per telefoon gaat dat via hetzelfde nummer als voor het beluisteren van een verhaal. Zodra het verhaal is afgelopen, hoort de beller een stem die hem uitnodigt om zelf een verhaal toe te voegen. De beller wordt daar door de stem in begeleid. Dit proces is geautomatiseerd. Men kan maximaal een minuut uploaden. Vervolgens wordt dit materiaal gearchiveerd op de van de website afgescheiden redactie site (zie onder: Redactie site). Wij blijven de auteurs van de website en bepalen welke verhalen uiteindelijk in de publiek toegankelijke database van komen.

- We onderzoeken nog hoe de kwaliteit van deze verhalen/video-portretten zich verhoudt tot de kwaliteit van de interviews. Het zal bijvoorbeeld een andere technische kwaliteit opleveren; en een  ander soort geluids kwaliteit. Afhankelijk van hoe dat ‘mengt’ met het materiaal van de vooraf gemaakte interviews, komt het zelf geuploade materiaal:

• — of in de database waar ook de interviews opgeslagen zijn
• — of in een apart aangemerkt archief, alleen toegankelijk op de website.

DigitaleRotonde.nl Website beschrijving

Op de home-page van www.DigitaleRotonde.nl ontmoet de bezoeker de Rotonde Bewoner van de dag. Zijn of haar video portret is groot in beeld, het gezicht kijkt de bezoeker aan. Zodra de pagina opent begint de Rotonde Bewoner zijn verhaal. Wanneer de bezoeker nog meer verhalen wil horen, klikt hij op het ikoon van de andere Rotonde Bewoners. Als hij zelf wil uploaden, gaat de bezoeker naar het ikoon: ‘zelf verhaal toevoegen’.

Ontmoetings Borden

Op en ronde de rotonde staan Ontmoetingsborden. De Ontmoetingsborden staan tussen de verkeersborden en vormen een interventie in het bestaande verkeersbeeld. De vormgeving van deze borden volgt (in overleg) de ‘huisstijl’ van de Provincie. Er zijn drie soorten borden:

1) Twee borden met aankondiging van wie er vandaag een verhaal vertelt (zie plattegrond en foto’s). Zodra je de rotonde oprijdt zie je recht voor je op de rotonde een ontmoetingsbord. Het zijn borden met een aanpasbaar LED display insert. (vergelijkbaar met de borden bij een parkeergarage met een LED display insert voor ‘vrij’ of ‘vol’.) ROTONDE BEWONER VAN VANDAAG De naam van degeen die vandaag een verhaal verteld, de ‘Rotonde bewoner van vandaag’, staat in het aanpasbaar LED display in het bord. Elke dag wordt weer iemand anders met zijn of haar verhaal aangekondigd in de display. Hiervoor is het ontmoetingsbord verbonden aan de database van de website middels SMS. De website kiest namen uit de database en toont deze op de LED screens. De website start met een database van 30 namen, die door uploading van het publiek kan worden uitgebreid.

Interactieve video installatie voor het Stadsdeelhuis van Oost-Watergraafsmeer.

Voor wie is het stadsdeelhuis?

Het stadsdeelhuis is een centraal huis voor de bewoners. Je komt er samen voor hulp en advies. Het is gebouwd als een glazen, doorzichtig huis. Je kunt hier iedereen en alles overal zien… Waar ontmoet je elkaar?

Je ontmoet elkaar aan de balies. Met onze handen wijzen we elkaar aan, geven, nemen, helpen, gebaren. Aan de balie komen we met elkaar in contact.

Het is de balie-handeling die ons verbindt. Met wie ben je hier samen? En hoe dichtbij mag je komen?

BALIE STROOM:

Balie Stroom is een ontmoetingsbeeld. In Balie Stroom komen de balies van het stadsdeelhuis samen in één lange, stromende Video-Balie... waaraan de handen van alle bewoners van Oost-Watergraafsmeer elkaar LIVE ontmoeten.

Vijf balies in het stadsdeelhuis doen mee:

01. Balie voor nummertjes

02. Balie voor algemene vragen

03. Balie in het Grand Café

04. Balie Centrum Beeldende Kunst

05. Kinder – Balie (speeltafel)

Ook de balies rond de Polderweg kunnen via internet deelnemen en zichtbaar worden. Balie Stroom laat de hele gemeenschap van Oost-Watergraafsmeer zien. Zo wordt het stadsdeelhuis nog transparanter - een huis dat verbindt.

Hoe werkt het?

Kinderen en volwassenen kunnen met Balie Stroom spelen: Balie Stroom bestaat uit 5 camera’s boven de balies, verbonden aan 3 videoschermen. Op de video schermen worden alle balies aan elkaar verbonden.

— Er is interactie tussen de bezoekers aan de balies en de videoschermen: Op de video schermen zie je LIVE video-opnames van de balies. Je ziet handen en balie-handelingen: je ziet handen die oppakken, geven, schrijven; gebarende en schuddende handen.

Jouw handen brengen het stadsdeelhuis tot leven.

— Er is ook directe interactie tussen de bezoekers en de videoschermen: Zodra je langs de videoschermen loopt, bewegen de videobeelden met je mee. Hoe lang kan een balie zijn? Op de videoschermen zie je een eindeloos stromende balie, met handen die ontmoeten. De ontmoetingen stromen met jou mee.

Welkom in de BALIE STROOM!

Je privacy is natuurlijk beschermd. Persoonlijke documenten zijn niet zichtbaar. En de video beelden worden niet bewaard. De camera’s zijn wel goed zichtbaar. © Lancel & Maat - Balie Stroom 2009.

Tvcentraal is onderdeel van de Kunstestafette:

Op uitnodiging van Kunstgebouw, stichting Kunst & Cultuur Zuid Holland en de gemeente Alphen aan den Rijn en de provincie zuid-holland en met medewerking van studenten van kunstacademie Minerva Minerva.

tvCentraal is een bewogen portret van de identiteit van Alphen aan den Rijn tijdens de aanbouw van het nieuwe stadscentrum. Dit portret werd zicht baar tijdens de televisie uitzending van tvCentraal. Aflevering 1 de Nacht.

tvCentraal

Deze 12 uur durende live tv-uitzending was te volgen via de lokale zender van 28 tot 29oktober 2000.

foto 2

tvCentraal Voor deze gelegenheid richtten wij het brugwachters huisje op de Alphense brug in als tv-studio. Hier ontvingen wij gasten, waaronderhangjongeren, een architect, een dakloze, een politieagent.

foto3

tvCentraal Aan hen stelden we de vraag: Waar zou U uw bed neerzetten in de openbare ruimte van Alphen aan den Rijn?

foto4

tvCentraal

We spraken over sociale, planologische en politieke dromen. Het bed werd een metafoor voor een hangplek, de gemeenteraadzaal, een eigen plek in

foto5 piama

tvCentraal

Met tvCentraal doen we een voorstel voor stadstelevie als alternatief stadscentrum. Dit centrum bestaat niet

uit gebouwen maar leeft in de verbeelding door de aantrekkingskracht van de verborgen kanten,

schaduwzijden, verhalen, geruchten en verlangen.de stad, stads televisie. foto huisje tvCentraal Stads-tv is een plein waar stadsbewoners zichzelf

en hun medestadsbewoners presenteren en gepresenteerd zien. Het toont de stedelijke identiteit in haar eigen dynamische, transparante openbare ruimte.

tvCentraal

aflevering 1: De Nacht nachtelijke ontmoetingen

TVcentraal is een eigen stadstelevisie voor Alphen aan de Rijn. TVcentraal gaat over het stadscentrum in de nacht: de verborgen kanten, de verbeelding, de schaduwzijde, het verlangen. TVcentraal wordt uitgezonden in de middag en nacht van 28 oktober 2000. TVcentraal is voorlopig eenmalig, we hopen dat  Alphen aan de Rijn daarna TVcentraal als 'stadscentrum op tv' een levendige toekomst geeft.

Studio:

Het brugwachtershuisje aan de Alphense brug functioneert als tv-studio. Op 28 oktober kunt u hier op bezoek komen. TVcentraal wordt live uitgezonden. Op een bed ter grootte van het huisje ontmoeten gastheer Hermen Maat en gastvrouw Karen Lancel ieder uur nieuwe gasten uit Alphen aan de Rijn voor een gesprek of presentatie. Een deel van de uitzending wordt opgenomen tijdens een nachtelijke bakfiets rit.

Ontmoeting

Ieder gesprek beginnen we met de vraag: 'Waar zou u uw bed neerzetten om te slapen in de openbare ruimte van Alphen aan de Rijn? Een stadscentrum bestaat eruit dat de stadsbewoners er hun sociale verlangens - maar ook de keerzijde ervan, hun angsten - op projecteren. Wie nodigen wij uit voor TVcentraal ? We spreken met mensen die hun nacht doorbrengen in de openbare ruimte van in Alphen van de Rijn, zoals uitgaande jongeren, nachtportiers, nachtwakers, slapelozen, etc.

Deelnemen? Mail naar: This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it Email ons wanneer u deel wilt nemen aan de uitzending, ons attent wilt maken op iets of iemand die we absoluut niet mogen missen, uw mening wilt geven of meer informatie wilt hebben.

TVcentraal is:

WWW.TVcentraal.nl

Email: This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it

Het brugwachtershuisje als openbare tvstudio

Kunstestafette-krant

Openbaar debat over o.a. stadsTV (21 oktober)

De uitzending (28 oktober)

Banier onder de Alphense Brug, zichtbaar als de brug open gaat

Video Archief TVcentraal (opening CBK 25 november)

Overdracht TVcentraal aan Alphen aan de Rijn  bij opening CBK

Gaat over de ervaring van de zuidvleugel als netwerklandschap, de nieuwe stations en de stedenbaan. Gezien met de blik voor een gemediatiseerd landschap;

Inleiding

Waar is hier? Zuidvleugel De stedenbaan en de nieuw te openen stations leggen nieuwe verbindingen in de Zuidvleugel; en verbinden verschillende plaatselijke karaktertrekken.

Hoe kijken we naar dit landschap?

We hebben sinds kort een caravan in het Groene Hart. We gaan er heen met de metro en de bus: Op zoek naar de Horizon. We kijken er naar het uitzicht, een veen landschap, boeren bedrijf in ruste, een natuurmonument. Ondertussen bellen we mobiel over een project in Hong Kong, middels Videoconferencing – Skype inclusief webcam. Op de website van het museum staan foto’s van de wolkenkrabber waarin de mensen zitten waarmee we nu praten. We zijn permanent bereikbaar, we worden gebeld over lopende projecten, door vrienden,

chatten en beantwoorden onze e-mails. Electronische ontmoetingen, die zich afspelen in een ongedefinieerd landschap, een soort electronische ruis. We weten van elkaar niet waar we zijn; het kan overal zijn...

Onderweg naar huis (in een historisch centrum) komen we langs een hele reeks Zuidvleugel non-places 1). Plaatsen met een transit karakter: shoppingmall, bushalte, parkeerplaats; stations. Op het perron stappen we uit: Wilhelminaplein. We zien onszelf terug op surveillance monitoren. Spitsuur. Het is druk. Metaal, roltrappen, spiegeling. Live, realtime; pre-recorded, re-loaded; we zien onszelf terug in een gemediatiseerde ruimte in een zappend netwerk landschap. Waar ben je nu?

ZAPSCAPE nodigt het publiek uit. niet om een een (historisch) perspectief te beves-tigen, maar om de blik, de perceptie op de huidige Zuidvleugel zichtbaar te maken.

\ZAPSCAPE verbindt met behulp van interactieve media beeldend de plaatsgebonden karaktertrekken van de Zuidvleugel. Om zo in het hoofd van de bewoners en gebruikers een dynamisch Zuidvleugel-portret op te roepen.

ZAPSCAPE bestaat uit twee ‘Ogen’. Het zijn twee ogen voor de Zuidvleugel, een gemediatiseerd netwerk-landschap. Via deze electronische ‘Ogen’ kunnen mensen èn landschappen elkaar ontmoeten. De ogen stellen in een tussengelegen database een complex landschap samen.

ZAPSCAPE Beschrijving De twee grote, ronde ‘Ogen’ staan op twee verschillende trein en metro stations in de  Zuidvleugel. Ze functioneren als surveillance–monitoren en -camera in EEN. De ogen kijken EN ze laten ons zien wat ze zien. Maar in plaats van ons onze ruimte te laten zien, wisselen de ‘Ogen’ beeldinformatie uit. Het ‘Oog’ op het ene station toont het perron van het andere station. En ze zijn niet in een hoek weggegwerkt, maar ze staan opzichtig op de perrons tussen de wachtende, haastende, pratende mensen.

Ontmoeting Stel, jij staat te wachten op het ene station en ik op het andere station. De ‘Ogen’ registreren jou op jouw station, en plaatsen jou in het beeld van mijn station. Mijn gezicht zie ik terug op jouw station. Op de monitoren zien we onze gezichten elkaar ontmoeten en versmelten. Je vraagt je af: waar ben ik? Touch me staat er op de ‘Ogen’. Ik kom nog dichterbij en raak je gezicht aan. Zodra ik je gezicht ‘aanraak’ openen zich ongekende mogelijkheden en een scala van landschappen. Het surveillance beeld gaat een eigen leven leiden en transformeert. We ontmoeten elkaar in een fantasma van vloeiende grenzen tussen de stations hier en daar, openbaar en privaat, Stenen muren en groen, tussen jouw en mijn herinneringen. We reizen samen grenzeloos door een morfing landscape van Zuidvleugel nonplaces, verbonden aan pre-precorded subtitles over ‘herinnerings-landschappen’, met interactieve live mixing van onze gezichten. Tot ik je weer loslaat – en we weer terug zijn op ons eigen perron. Vloeien. Mixen. Blenden. Zappen. ZAPSCAPE

ZAPSCAPE

WAAR

De ‘Ogen’ bevinden zich in op trein en metro stations. Ze  zijn mobiel en onderweg. Ze reizen door non-places van de Zuidvleugel, ze verblijven ergens alleen tijdelijk. Zo verbinden ze bijvoorbeeld het landelijke Treinstation Voorschoten, met het ondergrondse, metalen, met roltrappen omgeven Metrostation Wilhelminaplein in Rotterdam.

HOE

De ‘Ogen’ bestaan uit flatscreen monitoren met touchscreens en webcams. Door interactieve, online  video conferencing techniek zijn de twee ‘ogen’ met elkaar verbonden. Dit maakt communicatie mogelijk tussen mensen die hier onderweg zijn. De communicatie is deels live, deels van te voren geregisseerd.

Op het scherm van het ene ‘Oog’ kun je de ruimte zien waar het andere ‘Oog’ zich bevindt. Wanneer je dichter bij komt, wordt middels webcam jouw gezicht ook in die ruimte geprojecteerd. Je kijkt jezelf dan aan vanuit die andere ruimte. De mensen daar zien jou op hun ‘Oog’ verschijnen; en kijken ook naar jou. Zodra een van hen het andere ‘Oog’ nadert, kun je spelen met de tussen-ruimte. Je speelt door je eigen gezicht, of het gezicht van de ander, op het touchscreen aan te raken.

Je speelt met:

— Morfing Landscapes

— Pre-recorded subtitles

— Live gezichten mixen

Morfing Landscapes:

Zodra je het gezicht aanraakt, transformeert het perron; en zien ons samen op andere non-places en grensgbieden in de Zuidvleugel. Deze ‘nonplaces’ morfen: ze transformeren, een digitaal proces waarbij het ene beeld langzaam vervormt in het andere beeld. Meerdere landschappen worden zo verbonden tot  EEN transparant landschap, waar je gezichten samen door heen reizen.

Pre-recorded subtitles over ‘Herinnerings-landschappen’ Zodra je je eigen gezicht aanraakt roep je pre recorded, geschreven teksten op; uitspraken, beschrijvingen, verhalen van beowners in de Zuidvleugel over ‘herinnerings landschappen’. Deze teksten verschijnen onder jouw gezicht als subtitles. Ze verbinden zich aan jouw gezicht alsof het jouw tekst is, als performer in een film. Dit is op beide ‘Ogen’ zichtbaar.

Deze pre-recorded teksten komen uit interviews met bewoners uit de Zuidvleugel over de ervaring van een open, onbegrensde ruimte met de vraag: ‘Waar ligt jouw horizon?’ Wij selecteren korte scripts uit deze verhalen. Voor de interviews nodigen we mensen uit. We denken aan mensen die we ‘specialisten‘  noemen in de beleving van open ruimte:

— Asielzoekers, computer nerds, mensen uit de gevangenis.

— Mensen die geimmigreerd zijn vanuit open gebieden, zoals woestijn, gebergte.Veel mensen die in de Zuidvleugel wonen, herinneren zich hun oorspronkelijke horizon ergens anders. Wij denken dat al die mentale horizonnen ‘mengen’ met de landschapsbeelden hier. Dat onze collectieve, mentale landschapsbeelden gevoed worden door al die horizonnen van alle bewoners. Deze beelden verhouden zich in Zapscape tot het groen van de Zuidvleugel.

— Senioren die niet meer goed bewegen kunnen over hun herinnerings-landschappen.

— Schoolklassen (Het zou deel kunnen worden van een lespakket...)

— Studenten Koninklijke Acadamie Den Haag.

De subtitles worden opgeslagen in een online database en worden vandaaruit geactiveerd.

Interactief Archief

— Alle portretten verhalen en landschappen worden online in een database gearchiveerd.  Het levert een beeld archief op van bewoners met teksten over het landschap.

— Dit archief is ook online toegankelijk voor publiek; als een online community portret waar jezelf aan deel kunt nemen.

— In een uitgebreidere versie zou ZAPSCAPEde mogelijkheid bieden voor mensen om verhalen of foto’s achter te laten op een website middels een interactief archief.

Wanneer er langere tijd geen interactie is, verschijnen autoplay ontmoetingsbeelden die eerder plaatsgevonden hebben uit het archief.

Techniek:

De software van de ‘Meetingscreens’ kunnen we ontwikkelen met V2 Lab i Rotterdam waar we al vaak mee hebben samengewerkt Teksten en beelden zijn opgeslagen in een interactieve database die kan worden aangevuld; eventueel aangesloten op een website. De ‘Meetingscreens’ zijn online; indien op een non-place nodig, kan met WIFI gewerkt worden.

1) Marc Augé, in: ‘Non-Places introduction to an Anthropology of Supermodernity’: ‘The space of a non-place creates neither singular identity nor relations; only solitude and similitude.’ Kun je aan deze nog ongedefinieerde publieke ruimte een nieuwe sociale betekenis geven?

Karen Lancel

Nomansland is a meeting place, a hybrid platform for exchange and debate, a conceptual space with a base on the web. nomansland initiates social interventions on the public domain, inviting the audience to meet in online chats, to participate on the website, to join offline discussions and performances. The audience is invited to exchange experiences about their personal relationships to the public environment, in order to create new connections between the public and the private space. nomansland offers a temporary freezone to discuss the need for an undefined area in the hyperdetermined public domain. Hyperplanned spaces create not only geographic, but also social and political borders. ‘A border can exclude, but it can also serve as an orientation and transitional space; a space in between.’ ‘nomansland stimulates an awareness of systems and mechanisms that form identity and policy within a globalizing society.’

Images of nomansland activities are presented on billboards, postcards and website.

nomansland.nu is a growing collective memory of nomansland, work in process.

Special thanks to Marjorieke Glaudemans

What does a nomansland mean for you? What does a border mean for you?

nomansland activities:

entering nomansland.nu

All actions of nomansland are archived on this website as texts, photographs and movies.

nomansland.nu is also a meeting place, where visitors use the chatbox during performances and are invited to add to the guestbook.

The website homepage reveals the hidden faces of nomansland ‘inhabitants’ through user interaction. Visitors can add their own face by sending a portrait to: This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it

With support of Dutch Instituut voor Media Art Montevideo TBA Amsterdam, artist in residency

Website hosted by Driebit, Driebit.nl

think tank

At Watertower in Stadskanaal,  May 18-19, 2002

Public commission for Semslinie Kunstlijn, DLG Groningen/Drenthe and city of Stadskanaal.

founding

At the land of Farmer Soppe, May 18-19, 2002

Public commission for Semslinie Kunstlijn, DLG Groningen/Drenthe and city of Stadskanaal.

asylum chatpoints

Asylum Seekers’ Center Veendam Groningen, November 29, 2002

asylum chatpoints

Imagine IC Amsterdam. and Festival Face to Face Apeldoorn, April 26, 2003;  June 21, 2003.

Hosted by AZC/OC,COA Cluster Groningen Zuidoost, Vluchtelingenwerk and Stichting vluchtelingenwerk.

petition: autonomy for nomansland

Binnenhof Den Haag, June 22, 2002; Hosted by Stroom HCBK Den Haag.

demonstration & online domain

At VU (Vrije Universiteit) Amsterdam and construction site for the new VU.

Hosted by Virtueel Museum / Vrije Ruimten, Zuid As and VU, Amsterdam

join nomansland at nomansland.nu

Thanks to: Wim Boetze, Hendriekje Bosma,  Loes Heebink, Liane van der Linden, Hermen Maat, Nederlands Instituut voor Mediakunst Montevideo TBA Amsterdam , Adriaan Nette, Daphne Pappers, Herman Soppe; and many thanks to all participants. Design postcards, publication: Erwin Slegers.

Texts: Jellichje Reijnders (advise and feedback). Ina Boiten auteur ‘niemandsland’.

1996

Locaties

Museum voor Moderne Kunst Arnhem.

Theater Lantaren/Venster Rotterdam.

Theater de Brakke Grond Amsterdam.

Festival `Triple X' Westergasfabriek Amsterdam.

'Uw Gastheer M/V' Veemvloer Amsterdam.

Helden op Herhaling is een interactief gezelschapsspel. Het publiek speelt met maakbaarheid, met vervreemding van bijvoorbeeld intieme en geweldadige ervaringen en met de `echte, kwaliteits'ervaring als produkt. Binnen de vorm van een gezelsschapsspel onderzoekt Helden op Herhaling hoe deze thema's individueel worden ervaren, en welke rol de verbeelding daarbij speelt. Het spel geeft de gelegenheid te spelen met begrippen als Echt, Onecht, Live, Intiem - en Lekker. Het publiek speelt op een levensgroot, ovaal speelbord van veertig vierkante meter, onder begeleiding van een gastheer of gastvrouw. Het publiek wordt als spelers verdeeld in vijf identiteiten: Echt, Onecht, Live, Intiem en Lekker. De eerste vier identiteiten corresponderen met vier `taartpunten' op het speelveld. De vijfde identiteit, Lekker, is een zwervende groep. De spelers kijgen een eigen krukje om, als pion, op een eigen vlak van het speelbord plaats te nemen. De gastheer of gastvrouw beschrijft de identiteiten, en laat daarna het spel naar aanleiding van vragen over Echt, Onecht, Live, Intiem en Lekker vergelijkbaar met quizvorm  zoveel mogelijk uit de persoonlijke associatieve verhalen van de spelers bestaan. Door de verhalen van de spelers over 'onpresenteerbare' ideeën als Echt en Onecht, tast het spel af wat niet gepresenteerd kan worden. Tegelijkertijd is er gelegenheid om door het steeds opnieuw toetsen en definiëren, de persoonlijke betrokkenheid bij de werkelijkheid als spel te beleven. De winnaar van het spel wordt gevormd door de consensus die de spelers binnen de spelregels over elkaars beschrijving van de werkelijkheid bereiken.

Het spel werd gespeeld in theater en museum. In het museum op de opening en iedere zondagmiddag. Wanneer er niet gespeeld werd in het museum, vormde de speelvloer de tentoonstelling, aangevuld met de spelteksten, die opgenomen op CD, in de ruimte klonken. In het theater speelde het publiek het spel, in het museum waren er bovendien toeschouwers die keken hoe er door anderen gespeeld werd.

Helden op Herhaling is een interactief gezelschapsspel. De vertrouwdheid met spel, spelregels en `willen winnen' maakt dat de concentratie bij beeld, inhoud en het concept van `gezelschapsspel' komt te liggen.

De catalogus is tevens een speelbord/spelboekje, dat het publiek, perspel maximaal 40 deelnemers, meekreeg bij het betreden van het speelveld.

Met dank aan:

Werkplaatsproduktie van Theater Lantaren/Venster Rotterdam,

CBK Rotterdam, Mondriaanstichting.

Betrokken beeldend kunstenaars/acteurs:

Carel Alphenaar, Chris Baaten, Eveline Janssen, Renee Kool, Arjen Lancel, Hermen Maat, Linda Pollack.

Download PDF: Artistic research TELE_TRUST

a a n k o n d I g I n g (english version below)

TELE_TRUST_TEST_LAB

Karen Lancel & Hermen Maat

Donderdag 11 juni, 2009, 20.30, Theatrum Anatomicum, Waag Society, Nieuwmarkt 4 Amsterdam.

Donderdag 11 juni zullen Karen Lancel en Hermen Maat hun performance installatie TELE_TRUST presenteren in het Theatrum Anatomicum van Waag Society. Het publiek kan eraan deelnemen en tegelijk zal een van de TELE_TRUST data-veils zich ergens door Amsterdam bewegen en met de zaal in contact staan. De beide kunstenaars zullen uitgebreid testen en vertellen over de betekenis en werking van hun installatie en het geheel zal worden ingeleid door Eric Kluitenberg, schrijver van Delusive Spaces en werkzaam bij De Balie.

TELE_TRUST werd ontwikkeld in samenwerking met: V2_Instituut voor onstabiele media, Rotterdam, De Balie, Amsterdam en modevormgever AZIZ. TELE_TRUST: Hoe vertrouwen we elkaar als networking bodies? Moet je elkaar daarvoor in de ogen kunnen zien? Of moet je elkaar kunnen aanraken?

Met de performance-installatie TELE_TRUST onderzoeken Lancel en Maat hoe we in ons veranderende sociale eco-systeem steeds grotere transparantie eisen, terwijl we ons kwetsbare lichaam steeds meer afschermen door communicatie-technologie. Voor TELE_TRUST ontwierpen Lancel en Maat een hybride speelzone voor een kwetsbaar proces, van balanceren tussen angst voor EN verlangen naar de ander. Op een poëtische en beeldende manier onderzoeken ze de emotionele en sociale spanning tussen zichtbaarheid en onzichtbaarheid; tussen privacy en vertrouwen.

TELE_TRUST is een ontmoetingsplek.

TELE_TRUST vindt plaats op dynamische, publieke plekken. Hier nodigen Lancel en Maat het publiek uit in een netwerk van zes interactieve, lichaamsverhullende ‘data-sluiers’. De data-sluiers combineren beeldende elementen van lichaamsverhullende kleding uit oosterse en westerse tradities. Ze zijn zowel geïnspireerd op een monnikspij en een burqa, als op een ‘betrouwbaar’, krijtstrepen zakenkostuum. De data-sluier kan door iedereen worden gedragen. Wanneer je een data-sluier draagt wordt je lichaam een interface: de stof bestaat uit smart textile met ingeweven sensoren. Door aanraking hiervan vormen de zes data-sluiers een digitaal netwerk.

— Kan ik je nu aanraken? In TELE_TRUST ontmoet je elkaar in een intieme audio-visuele wereld, waarin je op afstand verhalen uitwisselt over schoonheid en vervreemding: Met wie ben je hier samen? Wie kijkt wie aan? Wie controleert wie? En met wiens lichaam?

TELE_TRUST Shows 2009/2010: ElectroSmog / De Balie, Amsterdam; met Eyebeam, New York; Media Lab Prado, Madrid; BANFF, Canada; RIXC, Riga; Tschumipaviljoen, Groningen; V2_Instituut voor instabiele media, Rotterdam.

Met dank aan:

Mondriaan Stichting – Interregeling; Amsterdams Fonds voor de Kunst, De Balie, Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten, ARTI, V2_Instituut voor onstabiele media.

www.lancelmaat.nl - Karen Lancel and Hermen Maat ontwerpen ‘ontmoetingsplekken’ voor de (semi) publieke ruimte. Deze ‘ontmoetingsplekken’ zijn performances en installaties, die zij ontwerpen als verleidelijke, visuele omgevingen. Hier nodigen de kunstenaars het publiek uit om te experimenteren en spelen met door hun gedeconstrueerde sociale technologieën. Lancel en Maat onderzoeken hedendaagse sociale systemen in een gemediatiseerde samenleving. Hun werk wordt internationaal getoond, onder andere in: Ars Electronica, Linz (A); ZKM, Karlsruhe (D); De Appel, Amsterdam (NL); Transmediale, Berlin (D); Eyebeam, New York (US); Stedelijk Museum, Amsterdam (NL); Urban Screens 08, Melbourne (Aus); ISEA 04 (Fin); Biennale Villette Numerique, Paris (F); Art Center Nabi, Seoul (Kor); Smart Project Space, Amsterdam (NL); Millennium Art Museum, Beijing (CN).

Voor meer informatie:

www.waag.org / www.lancelmaat.nl

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

TELE_TRUST_TEST_LAB

Karen Lancel & Hermen Maat

Thursday June 11th, 2009, 20.30, Theatrum Anatomicum, Waag Society, Nieuwmarkt 4, Amsterdam

Thursday June 11th Karen Lancel and Hermen Maat will present their performance-installation TELE_TRUST at the Theatrum Anatomicum of Waag Society.The public will participate in the installation and at the same time a TELE_TRUST data-veil will roam the Amsterdam public space being in constant connection with the event at the Theatrum.Both the artists will extensively test and tell the meaning and function of TELE_TRUST. The evening will start with an introduction to the work by Eric Kluitenberg, author of Delusive Spaces and head of the media department of De Balie, Amsterdam.

TELE_TRUST is developed in collaboration with: V2_Institute for unstable media, Rotterdam, De Balie, Amsterdam en fashion artist AZIZ

TELE_TRUST: How do we trust each other as networking bodies? Do we need to look each other in the eyes? Or do we need to touch each other?

In TELE_TRUST Lancel and Maat explore how in our changing social eco-system we increasingly demand transparency; while at the same time we increasingly cover our vulnerable bodies with personal communication-technology. For TELE_TRUST Lancel and Maat designed a hybrid play zone for a vulnerable process, of balancing between fear AND desire for the other. In a visual, poetic way they explore the emotional and social tension between visibility and invisibility; privacy and trust.

TELE_TRUST is a meeting place.

TELE_TRUST takes place in dynamic public spaces. Here Lancel and Maat invite the audience in six interactive, full body data-veils. The data-veils combine visual elements of full body covering wearables in eastern and western traditions. They are inspired by a monks’ habit and a burqa; as well as by a ‘trustworthy’ chalk stripe business suit. Everyone can wear a data-veil. When wearing a data-veil your body becomes an interface: flexible sensors are woven in the smart textile of each data-veil. When touching your own body, the six data-veils form a digital network.

— Can I touch you now? By touching your body in the data-veil you can meet others in the network. You meet in an intimate virtual experience, to exchange stories on horror and beauty: Am I here with you? Who is watching who? Who is controlling who? And in whose body?

TELE_TRUST Shows 2009/2010: ElectroSmog / De Balie, Amsterdam; Eyebeam - New York; Media Lab Prado – Madrid; BANFF – Canada; RIXC – Riga;Tschumipaviljoen- Groningen, V2_Instituut voor instabiele media, Rotterdam.

With generous support of:

Mondriaan Stichting Interregeling; Amsterdams Fonds voor de Kunst; De Balie; Amsterdams Hogeschool voor de Kunst; ARTI, V2_Institute for unstable media; Waag Society Amsterdam.

www.lancelmaat.nl - Karen Lancel and Hermen Maat create ‘meeting places’ in (semi) public spaces. These ‘meeting places’ are performances and installations, designed as seductive, visual environments. Here the artists invite their audience to experiment and play with their especially designed deconstructed social technologies.Lancel en Maat research contemporary social systems in a mediated society. Their works are internationally shown, among others at: Ars Electronica, Linz (A); ZKM, Karlsruhe (D); De Appel, Amsterdam (NL); Transmediale, Berlin (D); Eyebeam, New York (US); Stedelijk Museum, Amsterdam (NL); Urban Screens 08, Melbourne (Aus); ISEA 04 (Fin); Biennale Villette Numerique, Paris (F); Art Center Nabi, Seoul (Kor); Smart Project Space, Amsterdam (NL); Millennium Art Museum, Beijing (CN).

For more info: www.waag.org / www.lancelmaat.nl

lucas evers

waag society II www.waag.org II nieuwmarkt 4 II 1012 cr amsterdam II netherlands II +31 20 5579898